آشفتگي...
سر ظهر... بعد از ديدن فيلم تطابق... به انتظار چند ماهه ي خودم براي نوشتن يه چيزي پايان ميدم...
چند تا جمله ي قشنگ سر هم كردم... خط بالا رو ميگم... يا خط بعدي كه هنوز نميدونم چيه... چند تا جمله ي به ظاهر قشنگ ديگه...
چند تا حرف قشنگ... چند تا پيام قشنگ... چند تا قيافه ي قشنگ...
دارم ميخندم... اينو واقعا ميگم... شادم و ميخندم... عين خيلي وقتاي ديگه كه خدا ميخواد بخندم و ميخندم... اينم يه خنده ي قشنگه... و نه مثل اون قشنگاي ديگه...
اسم قشنگ... شعار قشنگ... دوست قشنگ... هدف قشنگ...
غرغر قشنگ... منطق قشنگ...
هي به هم ميگن: من راست ميگم... تو چه ميفهمي... من تالسم... تو خنگي... من خوبم... تو بدي... من به م ...
تو بي منطقي... من بي نظيرم... تو ساده اي... اين منم كه از همه چي سر در ميارم... تو پلشتي... تو متوجه نيستي... من ممد ملاصدرا اينام.... اينقدر حاليمه كه هزار تا كه هيچي يك ميليارد تا عين تو خوراك يه ثانيه مين...
ميدوني من كي ام؟... من ... من ... من ...
و وقتي خنگي پس حتما حتي نميدوني خودت كي اي؟... تو... تو... تو... (به به... حتي همين جمله ي قبلم كه گفتم خودش يه استدلال بود... پس من كي بودم ديگه...)
اينا بيشعورن... اونا خرن... اون وريا ديوانه... اوناي ديگه بيكارن كه اينجوري ميكنن... اوناي ديگه نادون...
اما من چي؟... به به به به... چي خلق كردي... چرا ماها اينقدر خوبيم... اونا رو ببين...
روز مياد... نصف شب ميشه... شب تموم نميشه... هي بيدار ميشم... چهار صبح... سه و بيست و پنج دقيقه... شبهاي طولاني... تموم روز كوتاهه... شب مياد... روز... شب...
من ميخندم... خوشحالم كه ميخندم... اما يه خوشحالي بي ريشه... فقط خوشحالم چون خوشحالم... يك خوشحالي بي ريشه ي بي پايان... دمت گرم اوس كريم...
آشفتگي...
آشفتگي...
آشفتگي... يا يگتفشا... اين فقط برعكس اون يكيه... ولي به معني آرامش نيست كه... فقط يه كلمه است... يه كلمه ي بي مصرف...
اووووووووووووووووووووووووه.... كلمه ي عزيزم... كلمه ي عشق من... ببخشيد باهات اينجوري حرف زدم... تو خيلي عزيزي.... منظورم خوده خوده تو كه نبود... منظورم شغلت بود... يا يه همچين چيزي... ميخواستم يه توجيه بيارم ولي تو كه ديگه منو ميشناسي... چرا بايد يه كلمه هم بيشتر ميگفتم تا ماس مالي شه؟... من بهت گفتم بي مصرف در حالي كه بعدش گفتم منظورم شغلت بود نه خودت... مگه شغل يه كلمه چقدر با خودش فرق ميكنه؟... نه كه فرق نكنه ولي خب تو يه موجود با شخصيتي... هر چند منو ميشناسي و ميدوني منظوري نداشتم... من حتي نميدونم خط بعدش چي ميخوام بنويسم يا درباره ي چي ميخوام حرف بزنم... ببخش ديگه... ممنونم...
آشفتگي... يك آشفتگي بي پايان... بي سكون... بي نظير... و حتي بي عقل...
ولي نه... آشفتگي نميتونه بي عقل باشه... اگه بيشعور باشه (عين خيلي چيزا و كساي ديگه كه بيشعورن) سريع ميرسه به سكون.. يك سكون ابدي و تغييرناپذير...
پس وااااااي... آشفتگي عزيزم...
چرا تا چند خط بالا و تا همين چند صدم ثانيه پيش تورو نشناخته بودم؟؟؟... تو هم منو ببخش...
يه سوال همراه با شرمساري ازت دارم... ميپرسم... چند تا موجود ديگه عين تو هستن كه من بايد ازشون معذرت بخوام؟...
اوه... آشفتگي... آشفتگي عزيزم...
اين خط بالامم شد عين سوفوكل يا ايپسن... از همونايي كه همه ش ميگن آه آيينه ي من كجاست! آيينه ي عمر من كجاست! آيا دست شوهرم است يا ميوه ي زندگي ام فرانچسكو! آه فرانچسكوي عزيز مرا در آغوش گير و به زندگي ام بيفزاي...
واقعا اين پاراگراف بالا رو از كجا آوردم؟!!!... خب نميدونم... عين اون همه چيز ديگه اي كه نميدونم...
عين اينكه تا همين چند ثانيه پيش فكر ميكنم آشفتگي فرزند بيشعوريه اما آشفتگي... نماد تعقل... نماد زندگي...
ولي مگه وقتي نماد باشه خوبه؟!!!... اه اه اه ... حالم بد شد... باز شد عين آه آيينه ي زندگي مرا پس ده...
چرا هيشكدومشون نميگم مرتيكه ي *** شده ي ***ي *** اون آيينه مو بده ديگه (***= يه عالمه فحش هايي كه اينجا جاش نيست... يعني نه كه بدونم جاش كجاست ها... نميدونم!)
اين خط چيه...
يه سال جديد...
اوس كريم يه عالمه آشفتگي تازه بهم بده... بهم ريختگي... فحش و آرامش... گرما... و گرما... و گرما... زندگي...
آشفتگي عزيزم... اگه اون رفته و اون يكي هم داره ميره و اون يكي هم گفته اصلا نميخوام برگردم و من و اون يكي باهم راه رفتيم و با اون يكي ديگه هم كلي حرف زدم دليل نشه كه اتفاق خاصي ميخواد بيفته... همه ي همه ي همه شونو دوست دارم... به خصوص اوني رو كه گفته ديگه برنميگردم و همچنين اوني رو كه باهم پياده رفتيم و كلي حرف زديم... دوستشون دارم... خيلي...
همه ي اينا رو از بركت وجود تو ميبينم.... خوده خودت... آشفتگي عزيزم... آشفتگي عشق من... آشفتگي پايان ناپذير و هيجان انگيز...
حالا شايد بتونم به يه قسمت از معادله اي كه هميشه دنبالش بودم و البته تا حالا هزار جور مختلفش رو نوشتم و قبولشون هم دارم برسم...
اما تو يه ورژن جديد و منحصر بفردي...
آشفتگي عزيزم هم ارز زندگيه...
هميشه باهام باش...
عيدتون مبارك
بهترین سالی رو که ممکن بوده منتظرش بوده باشین رو براتون آرزو دارم
ممنون یه سال دیگه هم اینو خوندین
